Saartje: “Mijn bejaarde moeder eet veel te weinig. Wanneer ik foto’s bekijk, zie ik dat ze elk jaar magerder wordt. Gelukkig had ze een klein beetje overgewicht, anders was dit rampzalig geweest. Maar indien het zo doorgaat is de situatie zorgwekkend. Het ergste is dat ze minder eten koopt om andere dingen niet te moeten schrappen. Ze is bijvoorbeeld lid van een creatief groepje
met voeding, maar dat is niet makkelijk want ze accepteert geen geld, en ik moet elke keer de trein nemen om het te brengen. Als chronisch zieke met een laag inkomen is dat niet makkelijk. Maar ik ben wel altijd blij dat ik haar kan zien. Elke keer zegt ze dat ik niks moet meebrengen, en elke keer is dat een discussie. Dan zeg ik dat ik het graag doe en dan zegt zij dat ik het me niet kan veroorloven. Dat klopt, maar dat zeg ik niet. En dan koop ik zelf
minder voeding. Gelukkig eet ik vegetarisch, en is alles wat ik graag lust vrij goedkoop. Vaak zijn boontjes in tomatensaus mijn redding wanneer ik honger heb. Maar wanneer ik erbij stilsta dat bejaarde mensen in een rijk land als het onze moeten besparen op voeding vind ik dat heel fout. Er zouden geen dingen geschrapt moeten worden om goed te kunnen eten. Steeds dingen opgeven is nooit fijn.”
en voor het materiaal dat aangekocht moet worden heeft ze eigenlijk niet voldoende budget.
Ik vroeg haar waarom ze niet kiest voor beter eten in plaats van dat, en ze antwoordde dat ze van plan geweest was om ermee te stoppen maar dat de anderen toen zo triest en teleurgesteld waren dat ze het toch niet deed. En dat ze het zelf ook wel fijn vindt om te gaan. Dat snap ik helemaal. Nu probeer ik haar te helpen met voeding,